SRK werkgroep
Children in Trouble Barneveld



Non-profitorganisatie

Mei 2008

 Verslag van onze reis naar Wit Rusland, Minsk.
Een bezoek aan het ziekenhuis Barovlani en een dependance in het ziekenhuis in Mogilov.
Margriet van Drie en Wilna Geurts van CIT Barneveld
Jennie Klijn, Ellen v.d. Ent van SRK werkgroep Baarn.
 
Op 19 mei zijn wij vertrokken naar Minsk. Laat in de middag kwamen wij aan.buggy's
De volgende morgen, na het ontbijt komt Evgenie, directeur van CIT Minsk ons ophalen, we gaan eerst naar zijn kantoor de tolk Anna ophalen, daarna gaan we gezamenlijk naar een grote Europese supermarkt. Daar kwam Aliona Shpakovskaya ons tegemoet, zij is psychologe in ziekenhuis Barovlani.
Evgenie vroeg ons, of wij misschien 1 of 2 elektrische radiatoren wilden kopen voor het ziekenhuis, er zijn n.l. enkele kamers waar baby’s liggen, waar geen verwarming is en daar is het vooral ’s winters erg koud. Wij zeggen toe hier naar te gaan kijken en later gaan wij er inderdaad 2 kopen.
Aliona verzocht ons om misschien 1 of 2 buggy’s te kopen, in plaats van luiers, zodat moeders met kleinere kinderen ook buiten kunnen gaan lopen nu het weer beter gaat worden, maar toen zij de prijzen zag, schrok ze wel. Wij hebben er 4 gekocht. Zij was hier heel blij mee.
Natuurlijk hebben wij dit niet in plaats van luiers gedaan, daar deze ook heel erg nodig zijn. Kinderen zijn de eerste tijd na een operatie of tijdens een chemo-behandeling incontinent, dus luiers zijn onmisbaar, daar kinderen anders zo veel mogelijk op een potje moeten zitten, soms urenlang. Moeders hebben in het ziekenhuis weinig mogelijkheden om luiers te wassen. Zij moeten de kleding van hun kinderen al schoon zien te krijgen. Moeders moeten helemaal hun kinderen zelf verzorgen, eten koken, in de gaten houden of alles wel goed gaat enz. Als iets niet goed gaat kunnen zij een arts roepen, maar verplegend personeel is er vrijwel niet. Als een kind andere medicijnen nodig heeft, kunnen zij deze kopen bij de apotheek in het ziekenhuis, waarna de arts de medicijnen toedient. electrische radiatorAlle hulp die de ouders van buitenaf kunnen krijgen is heel welkom.
Na de buggy’s hebben wij andere producten gekocht, onder leiding van Aliona: papieren luiers, appels, kiwi’s, bananen, potjes fruit, potjes yoghurt, sap, tandpasta, tandenborstel, koekjes en een pot oploskoffie voor de moeders.
Na afgerekend te hebben bij de kassa, brengen we alles naar het busje van Evgenie en gaan daarna kijken voor de radiatoren.
Daarna hebben we alles naar het ziekenhuis gebracht, daar kwam Anja ons helpen, zij werkt als vrijwilligster in het ziekenhuis.
Aliona legt aan de moeders uit wat wij komen doen, de moeders en kinderen durven eerst niets aan te nemen, maar als Aliona begint uit te delen, gaat het makkelijker. Moeders beginnen ook met ons te praten, hun verhaal te vertellen over de ziekte van hun kinderen, de problemen hier, maar ook van thuis, het verdriet is groot.
Op de bank zit een jongetje, Vladiek, van 4 jaar. Hij is eerst boos, wil niets van ons en onze spullen weten, maar later na wat extra aandacht en een sticker op zijn hand, komt hij wat los. Wij krijgen zelfs een hand van hem en een kleine glimlach. Ook wil hij nu wel een banaan, een appel en een potje yoghurt.Vladiek
Dan krijgen wij een rondleiding, er zijn veel kinderen die niet uit bed mogen, de verhalen van de moeders komen veel overeen. Zij verblijven in het ziekenhuis, verzorgen hun kind zelf, eten, wassen, kleding en bedden verschonen, als het nodig is medicijnen kopen e.d. Op deze manier is het ook niet nodig om veel verplegend personeel in het ziekenhuis te hebben, waardoor de kosten van de verzorging lager zijn. Ook vertellen zij over de problemen thuis, vaak zijn er nog andere kinderen, soms is hun man naar een andere vrouw gegaan, zij raken hun baan en dus ook hun inkomen kwijt en daarbij de angst of hun kind wel beter wordt. Zij maken in het ziekenhuis ook regelmatig mee dat kinderen overlijden.
En dan liggen er ernstig zieke kinderen die geen ouders hebben die hen verzorgen, Aliona en  Anja hebben de zorg voor deze kinderen op zich genomen. Er ligt bijvoorbeeld een kind in het ziekenhuis, haar naam is Anja, 7 jaar, haar moeder is door haar vader vermoord, daarna is vastgesteld dat zij kanker heeft en zo in het ziekenhuis terecht gekomen. Zij heeft 2 operaties gehad en zij knapte al aardig op, maar door het eten van chocola en chips tijdens feestdagen, heeft zij zo’n terugslag gekregen, dat dit meisje nu in coma ligt en zwaar ziek is. Het is nog niet duidelijk of het wel weer goed gaat komen. Aliona heeft haar zo ongeveer geadopteerd, omdat er niemand is die voor dit meisje zorgt.
(07-06-2008 hebben wij een briefje van Aliona ontvangen, waarin zij schrijft dat dit meisje (Anja) uit haar coma is en niet meer aan de apparaten ligt, zij is weer naar zaal verplaatst).
Een moeder laat ons een foto van haar dochter zien van voordat zij ziek werd, zodat wij het verschil kunnen zien, maar ook zodat haar moeder niet vergeet hoe zij er uit ziet als zij gezond is, het is een meisje van 7 jaar, nu lijkt zij wel 3 jaar en ziet er opgeblazen uit.
Dan lopen we langs de boxen waar kinderen geïsoleerd liggen, zij hebben beenmergtransplantaties gehad. Moeders zitten hier de hele dag op de gang met een telefoon aan het oor en hebben zo contact met hun kind.
Aliona vertelt ons dat wij vandaag veel goeds hebben gedaan voor de kinderen en hun ouders. Het doet zoveel goed, de spullen die zij krijgen, maar ook het weten dat mensen uit een land zover weg aan hen denken, om hen geven en hen willen helpen.
Het geeft ook ons een heel bijzonder gevoel.
 
De volgende morgen gaan we naar Mogilov.
Tamara van de afdeling CIT Mogilov haalt ons bij het station op, wij gaan naar de ouders van Anton, die vorig jaar met de groep in Lunteren was en daar eten wij. Na het eten krijgen wij een rondleiding op de afdeling in het ziekenhuis van Mogilov, waar kinderen met kanker behandeld worden. Hier blijken kinderen te liggen die een minder zware vorm van kanker hebben en dus niet naar het ziekenhuis in Minsk hoeven. Ziekenhuis Barovlani in Minsk zorgt voor medicatie en ondersteuning voor zover dat mogelijk is. Er is hier plaats voor 25 kinderen, er liggen nu 12 kinderen. De afdeling ziet er triest en onverzorgd uit. Het is hier vochtig, waardoor kinderen na chemokuren vaak infecties krijgen, hun immuunsysteem is heel laag, maar dit schijnt niet belangrijk genoeg te zijn om deze afdeling op te knappen. De regering wil hier niets opknappen, heeft liever dat deze kinderen ook naar het ziekenhuis in Minsk gaan, maar dat is voor moeders een probleem. Het hele ziekenhuis wordt opgeknapt, maar deze afdeling niet. De arts laat ons zien, dat nu de administratieve afdeling opgeknapt wordt, daar wordt wel voor gezorgd. In Wit Rusland waren behalve ziekenhuis Barovlani nog 3 ziekenhuizen met deze afdelingen, maar 1 is er al gesloten, er wordt vanuit de regering naar gestreefd de andere 2 ook te sluiten, mensen moeten maar naar Minsk gaan. De arts die wij spreken vindt het uiteraard heel triest, maar kan er niets anders aan doen, dan steeds maar weer een verzoek indienen, dat doet zij al 5 jaar. Natuurlijk vraagt zij ons of wij niet kunnen helpen, hetzij met medicijnen tegen de infecties, hetzij met hulp voor renovatie van de afdeling. Op zulke momenten wil je zoveel, maar kun je zo weinig doen. Eens te meer denk je er over hoe goed ons leven is en onze ziekenhuizen en zo. Ziektekostenverzekeringen bestaan hier niet, men moet alles zelf betalen, de regering vergoed alleen operaties en chemokuren, alles wat er bij komt moet men zelf bekostigen.bij Anton thuis
De zoon van Tamara heeft op 6 jarige leeftijd kanker gehad, net als de dochter van Natasha uit Minsk, begeleidster bij de groep kinderen die in 2007 in Lunteren was. Zij hebben samen in het ziekenhuis gelegen en zijn gelukkig genezen, waardoor zij altijd klaar zullen staan om CIT Wit Rusland te helpen als het nodig is, maar ook zij kunnen niet veel doen.
Als kinderen kanker krijgen en genezen, krijgen zij van de regering een flat toegewezen, maar als de kinderen overlijden, krijgen zij die flat niet, volgens de regering hebben die ouders de flat dan niet meer nodig. In de flat waar Anton woont, wonen alleen gezinnen die 1 of meerdere kinderen hebben die kanker hadden. De flat is 6 jaar oud, maar ziet er uit alsof hij al wel 50 jaar oud is. Onderhoud aan de flat is er ook niet, moet men zelf maar zien.
Alles bij elkaar was het een bijzonder bezoek aan Wit Rusland.
Wij beseffen ook weer goed, dat het heel belangrijk is, dat CIT Minsk blijft bestaan en haar werk kan blijven doen. Zij geven hulp aan kinderen met kanker en hun ouders. Deze mensen kunnen daar altijd terecht, maar dat is natuurlijk alleen mogelijk met behulp van sponsors.

Children in Trouble(CIT) Barneveld - info@citbarneveld.nl