SRK werkgroep
Children in Trouble Barneveld



Non-profitorganisatie

Van 13 tot 16 november 2010

Reis naar Minsk, Arjan, Jenet en Wilna.
Bezoek aan de Dag van de Glimlach 20 jaar CIT Belarus, bezoek aan het ziekenhuis Barovlani en een bezoek aan het kinderhospice in Barovlani.
Vandaag zijn we vertrokken vanaf Schiphol naar Minsk, voor het eerst via een rechtstreekse vlucht met Belavia. De reis is goed verlopen. Na aankomst in Minsk stond Vera van Help People (SRK Minsk) ons op te wachten. Alles is zonder problemen soepel verlopen.
Nadat de bagage in haar auto was geladen heeft zij ons naar het hotel in Minsk gebracht, waar wij 3 dagen zouden verblijven. Onderweg hebben wij met haar het programma doorgenomen.
 

De dag van de Glimlach 20 jaar CIT Minsk

Afbeelding A 012.jpg
Natasha kwam ons vanmorgen ophalen en we zijn naar het centrum gewandeld, door het park en naar een Orthodoxe kerk, hier zijn we even binnen geweest, het was er erg druk, er werden kinderen gedoopt.
Daarna naar GOEM, waar Natasha werkt. Hier hebben wij de bloemen opgehaald, zij hebben 200 anjers gesponsord voor de Dag van de Glimlach. Met de bus naar het Cultureel Centrum van de spoorwegen, daar is een grote hal en een concertzaal. Ook deze ruimte is gratis ter beschikking gesteld. Natasha moest nog het een en ander regelen en de bloemen onder de kinderen die kwamen verdelen, zij mogen deze overhandigen aan artsen en genodigden. Langzaam maar zeker stroomt de hal vol met kinderen en hun ouders.
Al deze kinderen hebben een vorm van kanker gehad, korter of langer geleden. Je merkt al snel dat de band heel groot is, bij de kinderen, maar ook bij de ouders.
Opeens zien wij Anja binnen komen samen met haar broertje en oma, zij is in 2009 in Lunteren geweest. Later zien wij Ljosja die ook in 2009 in Lunteren is geweest, zij herkenden ons direct. Het is een blij weerzien, wij hebben foto’s gemaakt en het broertje van Anja wilde ook een foto van ons maken, ter herinnering.
 

Afbeelding A 029.jpg
Even later komt Tamara van CIT Mogilov binnen, het is fijn met haar te praten en zij neemt ons een groot deel van de middag onder haar hoede, want Natasha is druk.
Als het feest gaat begint gaat iedereen de grote zaal in, het is er echt vol, ongeveer 500 kinderen zijn er met hun ouders.
Eerst houdt Evgenie Ukraïntsev, directeur van CIT Belarus, zijn openingsspeech, daarna worden artsen, buitenlandse gasten en nog genodigden op het podium geroepen, iedereen wordt uitgebreid bedankt voor hun inzet en hulp aan alle kinderen. De stichting van Klaas Koops wordt ook bedankt en ook wij moeten dus op het podium komen. Dan komt er nog iemand van het Humanitair ministerie en wordt ook Evgenie gehuldigd.
Na het officiële deel begint het optreden van diverse kindergroepen, zang, dans en acrobatiek. Het is heel bijzonder, vrolijk en mooi. Als laatste is er een bekende zanger en tijdens zijn zang komen er diverse kinderen uit de zaal het podium op en dansen samen met hem op zijn muziek, heel speciaal!
 

Afbeelding A 046.jpg
Aan het eind van de optredens worden er heel veel ballonnen die aan het plafond hangen losgelaten, een kleurig geheel. Wat een sfeer zo alles bij elkaar, voor ons heel bijzonder.
Bij het naar huis gaan, krijgt ieder kind een plastic tas met fruit, sap, wat levensmiddelen en een knuffel. Het is een drukte van belang in de grote hal.
Als dan iedereen naar huis is, is er nog een samenzijn met alle afdelingen van CIT Belarus, de artsen, genodigden en iedereen die meegeholpen heeft deze dag goed te laten verlopen. Het is een vrolijk samen zijn met toespraakjes, een hapje en een drankje. Het is zo bijzonder hoe iedereen hier met elkaar om gaat, de warmte en liefde, het samen gevoel dat hier heerst, is echt heel speciaal. Iedereen heeft op zijn of haar manier iets meegemaakt met een kind dat kanker heeft gehad, sommige kinderen zijn overleden, maar velen zijn ook weer hersteld.
Het is heel bijzonder voor ons om te ervaren dat deze mensen, die al zoveel moeilijkheden meegemaakt hebben, ons zo in hun midden opnemen, bedanken, met ons praten, drinken en eten, je voelt je helemaal één met hen.
 

Ziekenhuis Barovlani

Afbeelding A 062 1.jpg
Vanmorgen door Vera opgehaald en naar de grote winkel BIGZZ gegaan, daar stond Dana van het ziekenhuis ons al op te wachten en wij hebben even overlegd wat wij gingen kopen. Wij hebben eerst alle boodschappen voor het ziekenhuis Barovlani gehaald, voor de rest moesten wij later terug gaan, dat kon niet meer in de auto. Op verzoek van Dana en de ouders hebben wij wat extra aandacht besteed aan bakspullen, bestek, een waterkoker en goede messen voor in de keuken. Bestek is er vrijwel niet en nu kunnen zij ook eens wat anders bakken dan de pap die zij gewoonlijk koken. En dan natuurlijk de luiers, sap, billendoekjes, crème, steunen om baby’s in bad te doen, plaspotjes e.d.
Daarna alles in de auto geladen, dat ging ook maar net, en op weg naar het ziekenhuis. Hier is alles uitgedeeld en ook de gebreide kleding, iedereen was er echt blij mee. Jenet heeft speelgoeddieren bij zich, de kinderen mochten wat uitkiezen. Ook dat vonden zij heel fijn, vele glimlachjes was onze beloning.
Een vader had speciaal voor ons een taart gebakken die heel lekker smaakte, hij werd opgediend op één van de nieuwe ovenschalen.
 

Afbeelding A 073.jpg
Dana heeft ons aan de ouders voorgesteld en uitgelegd wat wij kwamen doen, het geeft ons een goed gevoel een beetje zon bij deze kinderen en hun ouders te brengen. Buiten alle spullen om breekt zo’n bezoek ook het dagelijkse leven een beetje.
Er zijn zo ongeveer 20 tot 25 kinderen, vooral kleine. Dit is een afdeling voor kinderen tot ongeveer 8 jaar. We proberen hier en daar nog wat met kinderen en ouders te praten, maar sommige kinderen zijn wel heel verlegen. We zien bijvoorbeeld een jongetje van anderhalf jaar dat er uit ziet alsof hij niet ouder is dan een maand of 8. Zijn moeder is al bijna een jaar met hem in het ziekenhuis.
Het ziekenhuis heeft 4 afdelingen (etages) en de keukenspullen worden over deze 4 afdelingen verdeeld, ook de koffie, thee e.d.
De afdeling Intensive Care mogen wij niet bezoeken i.v.m. infectiegevaar.
Als wij het ziekenhuis verlaten gaan wij nog even naar de gebedsruimte, hier kunnen ouders zich even terug trekken, een kaarsje aansteken, bidden of gewoon even tot zichzelf komen, vooral als het hen teveel wordt. Het voelt hier aan alsof het rust geeft.
 

Kinderhospice

Afbeelding A 101.jpg
Daarna gaan we weer naar BIGZZ. We gaan nu wat spullen kopen voor het kinderhospice, waar we heen gaan. Op verzoek van de directrice Anna Chortjakova van de hospice kopen wij een pop voor een meisje van 6 jaar en een sprookjesboek voor een jongetje van 3 jaar, die daar nu verblijven. Dit jongetje, Wanja, blijkt later 7 jaar te zijn met het verstand (en de maat) van een kind van 3 jaar. Wij kopen ook een stereotoren om Cd’s met muziek af te spelen, de kinderen die er verblijven, houden er van om rustige muziek te horen, daar worden zij zelf ook rustig van. Als wij bij de hospice aankomen, krijgen wij te horen dat het meisje van 6 jaar net vertrokken is. Zij voelde aan dat zij snel zou sterven en wilde graag naar huis. Haar moeder heeft toen haar vader gebeld die hen gelijk opgehaald heeft. De verwachting was dat zij deze of de volgende dag zou overlijden. Wij hebben haar de pop dus niet meer kunnen geven, maar die komt vast wel bij een ander meisje terecht die er nog even blij mee kan zijn. Heel triest natuurlijk, maar het is nu eenmaal zo.
Zij helpen ongeveer 250 kinderen per jaar binnen een straal van 100 km buiten Minsk. De ervaring is dat artsen op het platteland op oncologisch gebied niet goed zijn en geen beslissingen durven te nemen, waardoor het belangrijk is dat hun eigen artsen de kinderen thuis blijven bezoeken.
Zij krijgen geen steun van de regering, geen geld, maar hooguit een bedankje. Geld voor medicijnen krijgen zij van sponsoren uit hun eigen land. De arts en verpleegster geven gratis hulp aan huis, de ouders hoeven daarvoor niet te betalen. Zij hebben de bedoeling om uit te groeien naar een landelijk soort hoofdkantoor met een aantal regio’s.
In de hospice zijn 2 familiekamers, waar een kind met ouders en een eventueel (klein) kind kan verblijven. En er is 1 kamer waar 5 kinderen zonder ouders verzorgd kunnen worden. De kinderen die thuis verzorgd worden, krijgen van hen de begeleiding die zij zo nodig hebben om de laatste tijd zo pijnloos en makkelijk mogelijk te laten verlopen. Een arts en verpleegster gaan met de auto deze kinderen thuis bezoeken, zo vaak als nodig is.
Ook geven zij in de hospice tegen een hele kleine vergoeding les aan studenten in stervensbegeleiding.
Vanuit de hospice proberen ze vakanties van 2 weken te regelen voor gezinnen met een kind met kanker dat niet meer genezen kan en voor gezinnen met een kind dat een zware, vaak ook ongeneeslijke ziekte heeft, zodat zij even hun gedachten kunnen verzetten en even op een andere manier met hun gezin leven. Ook gezinnen die pas een kind verloren hebben komen eenmalig voor zo’n vakantie in aanmerking.
Deze vakanties zijn heel belangrijk, even helemaal aandacht voor elkaar en hulp bij de zorg, maar ook zijn deze vakanties belangrijk als een kind overleden is i.v.m. het rouwproces.
Deze dag was alles bij elkaar een heel bijzondere dag.
 
Voor meer foto's zie het fotoalbum
 

Children in Trouble(CIT) Barneveld - info@citbarneveld.nl