SRK werkgroep
Children in Trouble Barneveld



Non-profitorganisatie

Bezoek aan Minsk juni 2010

45.JPG
Op 16 juni ging Margriet van Drie samen met haar man Reijer en dochter Pauline voor een privé bezoek naar Wit-Rusland. De eerste dag verbleven ze in Minsk en zodoende waren ze in de gelegenheid om daar het ziekenhuis in Barovlani te bezoeken. In dit ziekenhuis worden kinderen vanuit het hele land die kanker hebben behandeld.
Regelmatig wordt dit ziekenhuis door CIT Barneveld bezocht om de kinderen en de moeders even een hart onder riem te steken en hen te laten merken dat we hen niet vergeten. Ook nu hebben wij in Minsk heel veel boodschappen gedaan om in het ziekenhuis achter te laten. Samen met Dana (psycholoog van het ziekenhuis) en Vera (de directeur van Help People in Minsk) en Natasja (tolk) kochten we alles waar behoefte aan was. We kochten oa luiers, sap, fruit, tandpasta, babymelkpoeder, wattenstaafjes, olie, billendoekjes, billencrème, speelgoed wat weer gebruikt wordt bij therapie, slippers enz. aangeschaft. En thee en koffie, koekjes, meel, olie, waspoeder en  schoonmaak spullen voor in de keuken voor de ouders. In dit ziekenhuis verblijven de meeste kinderen samen met hun moeder of oma voor langere tijd.
 

68.JPG
Op de afdeling zijn 4 keukens waar de ouders zelf voor hun eigen eten moeten zorgen en ook hun eigen was moeten doen. Bij het kopen van de boodschappen vroegen we Dana of we misschien ook wat konden kopen voor kinderen zonder ouders. We kochten voor hen levensmiddelen maar ook wat sokken en ondergoed. In het ziekenhuis verblijven op dit moment 4 tieners zonder ouders. Ook kochten we nog wat spullen voor de transplantatie afdeling.
Op het moment dat wij er waren verbleven er 35 kinderen op de afdeling waar wij naar toegaan, In het ziekenhuis werden alle ouders en kinderen bij elkaar geroepen. De psycholoog, Dana Bazhok legde aan de ouders uit wat wij kwamen doen. Daarna kreeg iedereen een pakket met wat men kon gebruiken.

59.JPG
Ook hadden we nog een zak met “Bungels” (sleutelhangers van Super de Boer) mee die onze vrijwilligers hebben in geleverd en een aantal gebreide “Nijntje”knuffels. Ook deze vonden gretig aftrek bij de kinderen. Eerst verliep het allemaal wat schuchter maar toen het ijs eenmaal gebroken was kwamen de verhalen los. Sommige kinderen die niet van bed konden brachten we een knuffel op de kamer. Ook de roltong toetertjes vielen erg in de smaak. Als je al die zieke kinderen daar ziet dan breekt je hart en zou je graag meer willen doen. We beseffen dat ons werk maar een druppel op de gloeiende plaat is, maar toch was het die dag voor de moeders met hun kinderen een beetje feest. Een dag met een gouden randje zo gezegd.
Ook hadden we vanuit Nederland een 1 bigbag met gekregen kinderkleding mee en 1 bigbag vol met zelf gebreide truien, mutsen sokken en sjaals die gebreid waren door 1 oudere dame. Deze zijn later uitgedeeld en ook dit werd zeer goed ontvangen. Namens de moeders en de kinderen heel veel dank en in het bijzonder de groeten voor die lieve oma die zo liefdevol al die kleding heeft gebreid. De ouders zijn zo dankbaar dat vreemde mensen uit ons land zoveel warme zorg voor hun kinderen hebben. Als alles zo uitgedeeld word dan voelt dat voor ons wel een beetje vervelend, net of wij zo goed zijn. Eigenlijk wil je daar helemaal niet bij zijn. Door Dana werd dan ook uitgelegd dat deze spullen niet van ons privé afkomstig waren maar dat wij in Barneveld een actieve groep vrijwilligers hebben die ons altijd helpen met geld bij elkaar brengen en natuurlijk ook veel sponsors hebben waardoor dit allemaal mogelijk is.

94.JPG
Ook hebben wij Sacha ontmoet, een jongen van 15 jaar, dit was een van de kinderen zonder ouders. Hij woont sinds kort bij een van de psychologen die hem heeft geadopteerd, hij heeft leukemie en is regelmatig in het ziekenhuis. Eigenlijk is hij “alleen op de wereld”. In het ziekenhuis kwamen we hem op de gang tegen. Een hele lieve jongen, waarmee je direct medelijden krijgt als je het verhaal erachter hoor. Voor hem hadden we zelf nog een setje kleding en een paar slippers gekocht, omdat hij er volgens Dana het meest om verlegen was. Pauline heeft die samen met Dana naar hem toegebracht en een smile van oor tot oor was het gevolg.
Ook werden we op de gang nog door een arts vast geklampt die om hulp vroeg.
Een meisje van 15 jaar dat een vorm van kanker in de spieren heeft. Zij heeft iedere dag medicijnen nodig die niet vergoed worden. Per week kost dit 43 euro. De dokter die ons aansprak vertelde dat ze altijd als er mensen vanuit het buitenland kwamen om hulp vroeg. Ze vroeg ons of we misschien ook wat geld wilde geven zodat ze weer voor een paar dagen medicijnen voor haar kon kopen. Ze heeft medicijnen nodig zie zorgen dat haar spieren sterk blijven zodat ze kan staan en lopen. Als ze geen medicijnen krijgt verzwakt ze heel snel en gaat het heel snel achteruit met haar gezondheid. Haar ouders kunnen dit niet betalen. Soms krijgt ze wel eens geen medicijnen als er geen geld is. Ook haar hebben we voor 4 weken kunnen helpen aan medicijnen. Hopelijk is er dan weer iemand anders die geld geeft voor medicijnen.

DSCF5922.JPG
Dit zijn zo maar een paar voorbeelden van alles wat we daar die dag te horen kregen.
Als je dan ziet dat je mensen daar met zo weinig blij kan maken dan is onze dag helemaal goed en weten we weer waar we het voor doen.
Aan het eind van de middag reden we samen met Vera terug naar haar kantoor. Ze bedankt ons nog eens voor alles wat we doen voor het ziekenhuis. In onze ogen niet zo heel veel maar voor daar heel erg veel volgens haar. Dit is echt enorm belangrijk voor de kinderen en ouders verzekerde ze ons, echt een steun in de rug. Bij het kantoor stond onze familie al op ons wachten. Zij namen ons mee 270 km verder op naar het platteland waar ons een hele fijne week te week te wachten stond met typisch Russische gebruiken zoals een picknick en de banja. Na alle indrukken die het ziekenhuis toch elke keer weer achter laten was dit een welkome afleiding.
 
     

""           

Children in Trouble(CIT) Barneveld - info@citbarneveld.nl