SRK werkgroep
Children in Trouble Barneveld



Non-profitorganisatie

Bezoek aan Minsk 10-10-2009

IMG_004.jpg
Op 9 oktober is een groepje van 5 mensen van CIT Barneveld, te weten Wilna Geurts, Sonja Vonk, Arjan Klok, Corinne Hendriks en een van onze vrijwilligers Marielle Ortse naar Minsk vertrokken om daar het ziekenhuis Barovlani te bezoeken. In dit ziekenhuis worden kinderen met kanker behandeld.
Allereerst hebben wij in Minsk heel veel boodschappen gedaan om in het ziekenhuis achter te laten. In overleg met een arts hebben wij luiers, sap, fruit, blikjes vlees, yoghurt, tandpasta en tandenborstels, tuitbekers, babymelkpoeder, papflessen en extra spenen, olie, billendoekjes, billencrème, speelgoedbakken, badthermometers enz. aangeschaft. En thee en koffie voor de ouders.
Op het moment dat wij er waren (zaterdag 10 oktober) verbleven er circa 15 kinderen, gelukkig waren er ook kinderen op weekend verlof, want dat betekent dat het alweer iets beter met ze gaat. Maar maandag zouden er weer zo’n 30 kinderen op de afdeling aanwezig zijn.
In het ziekenhuis werden alle ouders en kinderen bij elkaar geroepen. De directeur van CIT Minsk, Evgenie Ukraïntsev, legde aan de ouders uit wat wij kwamen doen. Een van de ouders sprak ons een persoonlijk dankwoord toe. Daarna mocht iedereen pakken wat men kon gebruiken. In het begin durfde niemand dat, maar nadat de arts hen een beetje hielp ging dat steeds makkelijker. De ouders zijn zo dankbaar dat vreemde mensen uit een ver land aan hen denken dat er bij sommigen tranen vloeiden, waardoor ook wij het moeilijk hadden om de ogen droog te houden. In eerste instantie wilden we niet eens bij het uitdelen zijn omdat het toch een gevoel geeft van “Sinterklaas” spelen maar nadat Evgenie uitgelegd had dat de ouders ook graag hun dankbaarheid willen uiten en het makkelijker voor ons wordt om uit te leggen waar onze stichting voor staat werd het ons duidelijk dat onze aanwezigheid zeer op prijs gesteld werd. En wat een mooie dingen hebben we kunnen doen.
Een klein mannetje van 5 jaar genaamd Zaweeliek, heeft de dag van zijn leven gehad. Toen wij net aankwamen stond hij stilletjes met zijn vader en moeder met een mondkapje voor en aan het infuus. Maar toen hij een roltong had gekregen rende hij schaterend van het lachen, met zijn stramme beentjes, achter zijn vader aan door de hal. Later hoorden wij dat hij al weken niets anders doet dan alleen maar zitten en liggen. Als je dan zo’n mannetje zo blij ziet dan weet je dat wij heel goed werk doen en vooral moeten doorgaan. En wat straalden zijn ouders bij deze vrolijkheid.
Een oma die bij haar zieke kleinkind in het ziekenhuis verblijft, moest hard huilen zo onvoorstelbaar blij was ze met de hulp die ze kreeg. Wij hebben ook Sacha ontmoet, een jongen van 15 jaar, die helemaal alleen op de wereld is. Hij woont in een kindertehuis, heeft leukemie en is in het ziekenhuis gedropt. Niemand kijkt naar hem om. Een van de dochters van Mariëlle had geld meegegeven, wat ingezameld was op school, met z’n vijven waren wij zo onder de indruk van zijn verhaal dat wij spontaan onze portemonnee pakten en er nog wat bij deden. De arts zal samen met hem laarzen en kleding voor de winter kopen. Sacha is zo blij als hij dit hoort dat zijn hele gezicht straalt,van blijdschap drukt hij een kus op de hand van de arts. Kleine moeite en zoveel geluk.
 
’s Middags worden wij opgehaald door Wowa, de arts die de laatste keer met de kinderen in Lunteren was. Een groep mensen van de kerk van Wowa zet zich in voor een 4-tal tehuizen voor verstandelijk gehandicapten mensen. Iedere zaterdag bezoeken zij 1 van de tehuizen om de mensen daar een verzetje te bieden. Zij spelen toneelstukjes en zingen liedjes. Het is mooi om te zien hoe er gereageerd wordt door sommige gehandicapten. De groep van Wowa brengt echt leven en vrolijkheid in het tehuis. Het is soms schrijnend om te zien hoe de mensen hier wonen en de lucht die er hangt doet sommigen van ons enigszins kokhalzen. We hebben een gesprek met de directeur van het tehuis die ons verteld dat er zo’n 250 mensen wonen in dit tehuis en dat de jongste hiervan 20 jaar is. Zij wonen hier voor de rest van hun leven want er is in de gewone buitenwereld geen plek voor hen. De mensen die nog goed genoeg zijn mogen onder begeleiding op het land werken en de koeien en varkens verzorgen. Hierdoor zijn de kosten voor het tehuis niet zo hoog want zij krijgen maar weinig geld van de overheid. Wij hebben koekjes meegebracht die wij mogen uitdelen aan de bewoners. Je merkt dat de bewoners vrolijker worden door de aandacht die zij krijgen en het koekje. Heel triest allemaal, maar ook erg leuk om te zien dat onze arts zulk goed werk doet.
 
Op maandag ontmoeten wij 8 kinderen die 2 jaar geleden of dit jaar in Lunteren zijn geweest. Zij zijn samen met hun moeder gekomen en het is een gezellig weerzien. Al snel worden er weer herinneringen opgehaald. Het is ook erg leuk om de moeders van de kinderen nu te zien en te spreken. Allemaal zijn zij heel erg blij dat hun kind in Nederland geweest is en zo’n mooie tijd heeft gehad. Het doet goed om te zien dat het met hen allemaal heel goed gaat.
 
Al met al hebben wij indrukwekkende dagen meegemaakt. Het waren dagen met een lach en een traan. Maar allemaal kwamen wij tot de conclusie dat het werk wat de stichting doet heel goed is en dat wij er zeker mee door moeten gaan.
 

Voor verder foto's, kijk in het foto album

 

Children in Trouble(CIT) Barneveld - info@citbarneveld.nl